بشکن

بشکن و آتش بزن این خام رفتار را

بشکن و خرد کن این غرور پندار را

شعله افروز در کاه وجود و سازش کوهسار

کاسه صبر این خانه کن لبریز دیوانه وار

هان بدان کز ما رسد هردم آن یک نوا

هان که ازموده ایم ز تاریخ بی وفا

روی نگردانیم بر خیال خشم خویش

بل نهانیمش بروی تخم چشم خویش

صبحگاهان که چشمم اوفتد بر خیال جان خویش

یادم آید مهر، دوستی، آمال، امید و سامان خویش

چند غزل منتخب از حافظ

بنده طالع خویشم که درین قحط وفا
عشق آن لولی سرمست خریدار منست

حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو
که کس نگشود و نگشاید بحکمت این معما را

این مدت عمر ما چو گل ده روزست
خندان لب و تازه روی می باید بود

یاری اندر کس نمیبینم یاران را چه شد
دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد

روز وصل دوستداران یاد باد
یاد باد آن روزگاران یاد باد

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست
سخن شناس نئی دلبرا خطا اینجاست