منحوس بازمانده
در ملحفه پیچیده، بر روی تخت افتاده
دو گوش سنگین، مجرای تنفس بسته
صدای نفسها به گوش، آه! نمی رسد، در دل می پیچد
مغزش فرمان نمی دهد قلبی که برایش می تپد
پیشانی از تب سوزان دردی در سراسر وجود
آهسته سر بر می آورد، من کجا ام؟
دوباره افسرده می شود، به زیر لاک می رود
اشکها راه گم کرده اند، چشمانش بی سو شده است
تو همانی که در آن زمان از احساس بی اعتنا عبور کردی
حال زمان عمری به تو داده است که بر خود بچشی
اطراف را نشناختی، بی تفکر به هر سویی شتافتی
بهانه ات چه بود؟ تجربه! براستی که گوشهایت سنگین شده
درد تو را به فکر واداشته
خدایت داند که با تو چه کند
لرز وجودت را فرا می گیرد
صدایت در حنجره خفه می شود
فریاد التماس برای کمک به گوش هیچکس نرسد
انرژی ات به پایان رسیده به سختی نفس می کشی
مجبورت کرده اند که حرفی نزنی
سخنت نیش و کنایه به حقایق
حالش نپرسی، فراموشش کردی
آری آدمیان فریب غمزه نخورند دگر
تنها جوابت چیست؟ من این نیم!؟
چشمانت کور باد، ملحفه سیاه بر آن کشند
غریقی که شنا بلد بوده است ولی!؟
تا بانگ جرس منحوس خواهی ماند
غذا خوردن به تو آموختیم ولی غذا و آب را زتو گرفتیم
لذت عاشقی کردن به هنگام هجران یار را بیاموز
تب داغت قطع شده ولی در دل افسرده ای
ساز عشقبازی را پنهان کن اگر با مایی
سر به دامان درگاه ما نهادی
همچنان بر آسمان نگاهی بینداز
در ملحفه پیچیده، بر روی تخت افتاده
دو گوش سنگین، مجرای تنفس بسته
صدای نفسها به گوش، آه! نمی رسد، در دل می پیچد
مغزش فرمان نمی دهد قلبی که برایش می تپد
پیشانی از تب سوزان دردی در سراسر وجود
آهسته سر بر می آورد، من کجا ام؟
دوباره افسرده می شود، به زیر لاک می رود
اشکها راه گم کرده اند، چشمانش بی سو شده است
تو همانی که در آن زمان از احساس بی اعتنا عبور کردی
حال زمان عمری به تو داده است که بر خود بچشی
اطراف را نشناختی، بی تفکر به هر سویی شتافتی
بهانه ات چه بود؟ تجربه! براستی که گوشهایت سنگین شده
درد تو را به فکر واداشته
خدایت داند که با تو چه کند
لرز وجودت را فرا می گیرد
صدایت در حنجره خفه می شود
فریاد التماس برای کمک به گوش هیچکس نرسد
انرژی ات به پایان رسیده به سختی نفس می کشی
مجبورت کرده اند که حرفی نزنی
سخنت نیش و کنایه به حقایق
حالش نپرسی، فراموشش کردی
آری آدمیان فریب غمزه نخورند دگر
تنها جوابت چیست؟ من این نیم!؟
چشمانت کور باد، ملحفه سیاه بر آن کشند
غریقی که شنا بلد بوده است ولی!؟
تا بانگ جرس منحوس خواهی ماند
غذا خوردن به تو آموختیم ولی غذا و آب را زتو گرفتیم
لذت عاشقی کردن به هنگام هجران یار را بیاموز
تب داغت قطع شده ولی در دل افسرده ای
ساز عشقبازی را پنهان کن اگر با مایی
سر به دامان درگاه ما نهادی
همچنان بر آسمان نگاهی بینداز
